Μετενσάρκωση

Η μετενσάρκωση είναι μια δοξασία ευρέως διαδομένη σε πολλούς πολιτισμούς και θρησκείες. Για τους Ινδουιστές, τους Βουδιστές και πολλούς πολιτισμούς της Άπω Ανατολής είναι κάτι δεδομένο και μη αμφισβητήσιμο. Για τον μέσο πιστό αυτών των θρησκειών μια καλή μετενσάρκωση στην επόμενη ζωή είναι ο αμέσως μικρότερος στόχος μετά την φώτιση ή την είσοδο στην νιρβάνα.

Ακόμα όμως και ανάμεσα στους Χριστιανούς υπήρξαν πιστοί στο δόγμα της μετενσάρκωσης. Η  5η Οικουμενική σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 653 μ.Χ, επί αυτοκράτορος Ιουστινιανού, αναθεμάτισε τον Ωριγένη, τον Δίδυμο και τον Ευάγριο γιατί πίστευαν στην μετάβαση της ψυχής σε άλλο σώμα μετά τον θάνατο.

Η πίστη στην μετενσάρκωση πρέπει να ήταν αρκετά διαδομένη για να αναγκαστεί η σύνοδος να ασχοληθεί με αυτό το θέμα. Στους καθολικούς, η αίρεση των καθαρών, οι οποίοι πίστευαν στο δόγμα της μετενσάρκωσης, επέζησε μέχρι τον 13ο αιώνα.

Στην άλλη πλευρά οι πολέμιοι της μετενσάρκωσης υποστηρίζουν ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ευσεβής πόθος που παράγει ο φόβος του θανάτου διότι εμπεριέχει την ιδέα της συνέχειας και ουσιαστικά δεν έχουμε κανένα αποδεικτικό στοιχείο που να υποστηρίζει αυτή την πίστη.

Είναι όμως τουλάχιστο αξιοπρόσεκτο και άξιο προβληματισμού ότι πολλοί άνθρωποι σε κατάσταση ύπνωσης δίνουν σημαντικές πληροφορίες από προηγούμενες ζωές τους που επαληθεύονται κατόπιν έρευνας. Πολλές από αυτές τις πληροφορίες που έχουν δώσει ήταν αδύνατον να είναι γνωστές από οποιονδήποτε, π.χ. η περίπτωση Jenny Cockell1

Οι υποστηρικτές της μετενσάρκωσης λένε ότι μετά τον θάνατο φεύγουμε από τον υλικό κόσμο, έναν κόσμο χώρου και χρόνου, αφήνοντας το υλικό μας σώμα και πηγαίνουμε στην μεταθανάτια κατάσταση που είναι ένας πιο λεπτοφυής κόσμος χρόνου και κατάστασης.

Εκεί προβάλουμε το περιεχόμενο του νου μας, ότι έχει αποτυπωθεί σαν εμπειρίες, αναμνήσεις, στάσεις ζωής, φόβοι, επιθυμίες προκαταλήψεις κτλ.

Ένας νους που δεν έχει αρκετή αυτογνωσία και επίγνωση είναι εγωιστικός και προσκολλημένος στα της ύλης, στην μεταθανάτια κατάσταση μπορεί να οδηγηθεί σε ένα είδος διανοητικής φυλακής, σε μια κατάσταση που μοιάζει με τα όνειρα όπου ο χρόνος είναι υποκειμενικός αλλά με αίσθηση της "απόλυτης πραγματικότητας".

Τελικά, οι τάσεις που έχουμε διαμορφώσει στις προηγούμενες ζωές μας, από τον τρόπο που έχουμε αγωνιστεί, αγαπήσει και εμπειρευτεί τον κόσμο της ύλης θα μας οδηγήσουν στην επόμενη ενσάρκωση μας, σε μια νέα ευκαιρία και προοπτική για εμπειρίες που μπορούν να συμβάλλουν στην πνευματική μας εξέλιξη.

Κάποιοι θεωρούν ότι η μετενσάρκωση αναφέρεται σε μια γραμμική διαδικασία όπου η μια ζωή οδηγεί στην άλλη, μια χρονική συνέχεια μέχρι να ολοκληρώσουμε το κύκλο μας ή να πάρουμε τις απαραίτητες εμπειρίες. Αυτό είναι μάλλον απλοϊκό καθότι ο χρόνος γίνεται αντιληπτός μόνο σε σχέση με τον χώρο και εξαρτάται από την κατάσταση. Υπάρχει συνέχεια αλλά και δεν υπάρχει συνέχεια, εξαρτάται από τον τρόπο αντίληψης του καθενός. Π.χ. το βρέφος έγινε η νεαρή γυναίκα των 30 ετών. Η γυναίκα προέρχεται από το βρέφος αλλά δεν είναι η ίδια πια ούτε σε βιολογικό επίπεδο, ούτε σαν εμφάνιση, ούτε πνευματικά.

Αν έχει όμως επίγνωση όλου του πλέγματος των καταγραφών, των εμπειριών και των δυνατοτήτων της από την βρεφική ηλικία τότε έχει ενοποιημένο εαυτό και συνέχεια. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να συμβαίνει και στην μετενσάρκωση.

Αναφορές

1. Journal of the society for Psychical Research,